Bosa Osa Rosa

Zasapał się

manekin,

zasapał się wdzięcznie, wszystko w oczach mięknie, przybyła tu dziewczyna, taka trudna do rozgryzienia była jej

mina,

zagadkowo spojrzała na

manekina,

ah! Cóż za cudna to była dziewczyna!

Manekin

przemaszerował szeroką zaokienną szosą, a ona okazała się być

osą!

Oso Osa! Bosa Osa! Osa i Rosa! Ah! Cóż za cudna to była dziewczyna! Manekin

wytępił szkodników szeregi, powziął też w biegu taktykę działania znaną pod hasłem nawoływania. Więc zaczął swe dźwięki, mało bystre jęki wydawać w kierunku jej

wdzięku,

wtedy to dopiero zaczęły się męki. Bosa Osa Rosa Oso Osa spostrzegłszy amanta

bez żywego oka, poczęła uciekać w kierunku wrót do zielonego forda, a tam kolejna wpatrzona w nią, tym razem bardziej żywa,

morda!

Za szklaną powłoką gaśnie

manekina

ochota, jak gasną sklepowe lampiony, a

pan sprzedawca

wraca na obiad do swej przecudnej, zdobytej dosyć dawno, gruszkowej żony.